منگنز

 

منگنز كه در اعماق در ابتدا به صورت Mn4+ غیر محلول حضور داشته است، به واسطه احیایی شدن محیط و بصورت Mn2+ محلول در می آید. Mn2+ محلول در درون آب های حاصل از دیاژنز به طرف بالا صعود می كند و به محض رسیدن به قسمت های سطحی رسوبات، بار دیگر اكسید می شود و بصورت Mn4+ غیر محلول در می آید و بر روی قطعات استخوان و غیره كه به عنوان محل تبلور نطفه بلور عمل می نمایند، ته نشین می شود و بدین طریق گرهك های منگنز تشكیل می شوند.

این طرز تشكیل ممكن است در دریاچه ها انجام گیرد، لیكن در اقیانوسها به واسطه ضخامت رسوبات اكسید كننده كه در بالای رسوبات احیاء كننده واقع است، احتمال بالا آمدن Mn كم است. بطور كلی منشأ منگنز و دیگر فلزات در گرهك های منگنز ممكن است تحت تاثیر فرآیندهای باكتریها ، عمل متقابل بین آب دریا و آتشفشان های زیردریایی( آتشفشانی متصاعدی)،تخریب و انتقال فلزات از سنگهای موجود در خشكیها (خاستگاه های ولكانیكی ـ آواری ) و ذرات آسمانی باشد .

مطالعه گرهكهای منگنز عمدتاً به منظور بازیابی فلزات مس، نیكل و كبالت می باشد ولیكن هم اكنون این عناصر با قیمتی بسیار نازلتر، از خشكی ها بدست می آیند.

رشد نودول ها ظاهراً در اثر آزاد شدن یونها در محیط های احیایی واقع در زیر رسوبات سطحی صورت می گیرد كه به طرف بالا ضمن تحرك، یونها مهاجرت كرده و Mn2+ اكسید شده و به Mn4+ تبدیل شده و رسوب می كند كه در این واكنش آب دریا حاوی مقادیر بسیار زیادی از اكسیژن می باشد.

مهمترین كانی های تشكیل دهنده نودول ها، ورناریت و هیدروژئوتیت است.

سایر هیدروكسیدهای منگنز و آهن از قبیل نودوركیت، پیرولوزیت، بیرنسیت، رانستیت و كریپتوملان به ندرت یافت می شوند. براونیت و هماتیت در تركیبات نودول های دگرگونی یافت می شوند